"Sabihin mo sa sarili mo: ang mga lugar ay mga lugar lamang. Huwag kang magkakamaling hanapin maski anino niya sa tabi mo o ang mga hakbang ng mga paa niyang dati’y sumasabay sa’yo."
A piece from Juan Miguel, I just thought this is so beautiful not to share…
Mga Basang Unan ni Juan Miguel Severo
Noong iwan mo ako nang walang pasabi at pangako ng pagbabalik umiyak ako buong gabi. Umiyak ako nang sobrang tindi, kinailangan kong ibilad sa araw ang unan ko kinabukasan. Ang sarap pala sa pakiramdam ng patulugin ka ng sarili mong pag-iyak. Naisip ko, hindi pinakuluang dahon ng bayabas o alak ang sagot sa ganitong klaseng sakit. Luha ang pinaka-mabisang panglanggas sa sugat ng puso.
Kaya inaraw-araw ko ito. Sinisimulan at tinatapos ko ang araw na ginagamot ang mga sugat na iniwan mo. Binabalikan ko lahat ng alaala at hinahanap kung saan silang lahat bumaon sa puso ko. Nakakatawa. Akala ko noon, kung dumating man ang panahon na ‘to, puro mga away at hindi natin pagkakasunduan ang mga sugat na iintindihin ko. Na sila ang mahirap gamutin. Na sila ang, kahit ilang balde na ng luha ang aking pigain mula sa mata ko, magdurugo pa rin.
Pero mas nagdurugo ako para sa mga tawa mo. Mas nagdurugo ako sa mga patawa mo. Mas nagdurugo ako sa mga yakap mo. Sa kung paanong ang balat ko ay parang nalalapnos kapag dahan-dahan mo akong hinahaplos at kung paanong ang hininga ko ay nahahapo at kinakapos kapag niyayapos kita. Nadurog ako noong gabing umalis ka, pero mas nagdurugo ako sa unang gabi na pinili mong manatili. Nadurog ako noong gabing sinabi mong ayaw mo na, pero mas nagdurugo ako sa gabing tinanong mo ako kung puwede pa ba. Nadurog ako noong gabing tinalikuran mo ako, pero mas nagdurugo ako na noong pagtalikod ko, nandoon ka pa. Nadurog ako noong sinabi mong hindi mo na ako mahal, at nagdurugo ako, at nagdurugo ako, at nadudurog at nadudurog at nagdurugo pa rin ako sa alaala na ikaw pa ang mas naunang magsabi ng “Mahal kita.”
Mahal. Kita.
Kung titignan ko nang maigi ang mga salitang sinulat ng lahat ng mga sugat na naiwan mo, yang dalawang yan ang mababasa ko. Mahal. Kita. At sa inaraw-araw ng pagbibilad-unan ko, nagmamahid na sila. Mahal. Kita. At sa dami ng luha na pinanglanggas ko rito, naglalangib na sila. Mahal. Kita. At sa tagal niyang kumikirot dito sa dibdib ko, medyo nakakasanay na. Mahal. Kita. At sa tagal ng panahon na ginugol ko sa gamutan, sigurado magsasara na sila. Magsasara at magiging pilat na paulit-ulit kong mababasa at ang parati lang sasabihin ay “Mahal kita.”
Mahal, kung magkita tayong muli at tanungin mo ako uli kung puwede pa ba, ang hihilingin ko lang sa’yo ay mga bagong unan. Dahil lahat ng akin ay ‘kala mo naulanan dahil lahat sila ay akin nang naiyakan ng mga kwento natin at nag-iwan ng marka sa kanila at ayaw ko na. Ayaw ko nang matulog sa unang basa at malunod sa pagtulog sa alaala na mahal kita. Mahal nga pala kita. Mahal pa rin pala kita. At sa wakas, hindi na kasing sakit ng dati, pero mahal, masakit pa.
Ngumiti ka Sige ngiti pa Ibigay mo ang ngiti ng isang taong buo ng isang taong puno Tandaan mo sanay ka nang wala siya Kaya sige ngitian mo siya Wag mong pansinin ang mga lubid na nag bubuhol buhol sa sikmura mo Hindi ka dapat bumigay sa gulat ng makita siyang muli Matatag ka na Hindi ka mayayanig nito Hindi ka na dapat mayanig nito Bakit hindi mo siya alukin ng mauupuan? Bakit hindi mo siya ipagtimpla ng kape? At wag mong ipapahahalata na kabisado mo pa rin ang timpla nya na ayaw nya ng gatas at ang asukal dapat isa lang na kutsarita At habang hinahalo mo ito, wag mong bibilangin ang dami ng beses na ginawa mo ito At maraming pang bagay para sa kanya Para sa kanya Hindi ito ang oras para maging mahina Susubukan nyang kausapin ka Pakinggan mo Ipagpaliban ang mga libu libong tanong na nakapila sa isipan mo Matatag ka na hindi ba? At kapag ngumiti siya, ibaling mo ang tingin mo sa iba Tumingin ka sa kisame, sa sahig, sa mga linya sa kanyang mga mukha na dati’y wala naman doon ‘Wag mong sasabihin na noon, noong nawala siya Ilang beses kang naging haliging asin dahil sa iyong paglingon Na hanggang ngayon ay may mga galos ka pa rin sa iyong mga kamay sa kasusubok na hilahin siyang pabalik Na ang kanyang mga halik ay bumibisita pa rin sa iyong panaginip Tatanungin niya kung kamusta ka na Sabihin mo mabuti ako Wag mong sasabihin na heto gumuguho nanaman ako dahil sa pagbabalik mo Na mas kilala ko pa rin ang kung sino ako nang na sa tabi mo Ako ay isang lihim na tanging ikaw lang ang may alam At anong silbi ng isang sekretong nalimutan? Wag kang madudurog sa harap niya Pero ngitian mo siya Ngitian mo siya Kumapit ka sa kasalukuyan hanggat sa may makakapitan ka pa Ngitian mo siya At kapag nagpaalam na siya Wag mong ibagsak ang pinto Marahan mo itong isara Sana matagpuan mong malinis pa rin ang silid At kung anumang bahagi mo ang napilas at nabaklas Sana tinangay na niya Siya naman ang magdala
"My darling, you are allowed to fail without being a failure. You are allowed to make mistakes without becoming one. More opportunities will present themselves, you will find hope again."
